Şair və şairlik haqqında oxuduğum ən gözəl əsərlərdən biridir hörmətli Vaqif BƏHMƏNLİ nin bu şeiri! Onu və rus dilinə tərcüməsini sizə təqdim etmək istədim!
Это стихотворение о поэте и поэзии уважаемого Вагифа БАХМАНЛИ, пожалуй, одно из самых лучших из тех, что я знаю! Оригинал стихотворения и мой перевод на русский язык хочу представить вашему вниманию!
Çətin peşə
Çətin peşə yoxdu şairlik qədər –
Şair gərək əvvəl anadan ola!
Yumşaq beşiyindən düşə dərbədər,
dizini daşlarda qanadan ola –
Şair zülm eləyə özünə gərək!
Ağzını ayırıb süd axtarmaya;
ananı məbədtək qucmağı bilə.
Günəşdən od çəkib ötürə Aya,
iməkləməkdən əvvəl uçmağı bilə –
Qalxa dərin Göyün üzünə gərək!
Yəhərsiz, yüyənsiz çapa atları,
Silahsız yeriyə təkə üstünə.
Sevə çiçəkləri, sevə otları,
Qarı yorğan təki çəkə üstünə –
Şair buz bağlaya dizinə gərək!
Sevdası rüzgarlar, küləklər ola,
Çəməntək sərilə dağın yalına.
Eşqinin şahidi mələklər ola,
Tulatək düşməyə qadın dalına –
Şair öz abrına qısıla gərək!
Ümüdvar göylərə tuta ovcunu,
Zikr edə canından başqa hamını.
Qaynar səhralara sala Məcnunu,
Qəbrdə “qocalda” Leyli xanımı –
Şair dərddən gələ cəzanə gərək.
Dövran qansız qəssab, şairlər toğlu –
Sözsüz ki, tutular qan azlığına.
Şair söz atına minsə, Koroğlu
Girməyə dəyirman donuzluğuna –
Qıratı bağlaya izinə gərək!
Demə ulduzlu göy aş tabağıdı;
Qalar boğaznda, yeginən yavaş…
Azuqə quyusu dərin ahıdı
Şairin aclıqdı toxluğu, qardaş,
Şair çəpər çəkə gözünə gərək,
Şair düz yaşaya, düzünə gərək!
Вагиф БАХМАНЛИ
Трудная профессия
Нет профессии труднее, чем поэт,
Но изначально нужно им родиться!
И стремясь из мягкой колыбели в свет,
Не раз и больно падать научиться –
Поэт столкнуться с трудностями должен!
Едва родившись, грудь матери найти,
К ней, как к святыне, прильнув, обнять суметь,
Луне холодной жар солнца поднести,
Пред тем, как ползать, уже летать уметь,
Подняться в небо высоко он должен!
Необъезженных коней уметь седлать,
На зверя без оружья суметь пойти,
Цветы любить и растения сажать.
Даже под снегом суметь ночлег найти –
Готовым ко всему поэт быть должен!
Он ветер свежий полюбить, признать,
Поляною цветущей быть, а не кустом,
Ангелов в свидетели любви призвать,
Пред женщинами не вилять хвостом –
Всегда с достоинством поэт жить должен!
Раскрывать уметь ладони небесам,
Себя минуя, для всех добра просить.
И Меджнуна доверив знойным пескам,
Лейли до старости прожить позволить –
Горя познать поэт до края должен!
Время – мясник, а поэты жертвы,
Щедро своей кровью делятся с людьми.
Поэт, как всадник, оседлает слова,
И если Короглу собьётся с пути –
Путь указать его коню его должен!
Не принимай за яства небо в звёздах;
Не сможешь поглотить его никогда…
В безмерных аппетита алчных вздохах
Поэта сытость присутствует всегда,
Поэт жить правильно и верно должен!