Çəni yoxdu, dumansızdı,
aşkardı, adsız-sansızdı,
həyətsizdi, eyvansızdı
balaca can otağım.
Sınmaz əsadı yarağı,
Deşilməz dəmir çarığı,
Qürbətdə yanar çırağı
balaca can otağımın.
Yığsa da içinə qədimi –
Tanrını,
Həvvanı,
Adəmi,
dəyməyib yarın qədəmi
balaca can otağıma.
Baxan bəd gözlər quruyur,
çuxuru olur quru yurd...
Bəlkə də Allah qoruyur
balaca can otağımı.
Həm şərabam,
həm üzüməm,
həm güləyən,
həm gözü nəm,
yaradan təkcə özüməm
balaca can otağımda.
Budur, qibleyi-aləm
üstümdən çəkir qələm;
heç ayrılmaq istəmirəm
balaca can otağımdan.
Vaqlf Bəhmənli